"Het strooizout in de pap niet waard"

Het strooizout in de pap niet waard

Afgelopen week was er een spoeddebat in de Tweede Kamer vanwege de sterk oplopende prijzen van strooizout. Gewoonlijk kost een ton zout tussen de 70 en 90 euro. Nu moeten afnemers tussen de 120 en 150 euro voor een ton betalen. Wat een schande, zo’n prijsverhoging! Woekerprijzen! En het kost niets meer om het zout uit de grond te halen. Als ik dit soort opmerkingen lees word ik altijd een beetje verdrietig. Zijn de Tweede Kamerleden echt zo dom of worden ze slechts door populisme gedreven? In beide gevallen is het jammer.

Ik kreeg vroeger op de middelbare school Economie. Ik heb daar geleerd over de wet van vraag en aanbod. De vraag is opeens heel erg hoog en het aanbod is beperkt. Dan hoef je niet gestudeerd te hebben om te weten dat de prijs omhoog gaat. Ik vind 150 euro voor 1000 kilo zout niet eens zoveel. Hebben deze Kamerleden zich nooit afgevraagd of die prijsstijging niet te weinig is? Of nog belangrijker; hebben zij zich in de zomer nooit afgevraagd of er wel genoeg zout is, mocht het een keer een lange winter worden? Maar ja, dan haal je de krant niet. Ik denk wel dat de voorraden volgend jaar een stuk groter zullen zijn. Als het kalf verdronken is dempt men de put. Of als de winter voorbij is koopt men het strooizout.

Deze vraag–aanbodkwestie is goed met beleggen te vergelijken. Een goede belegger koopt aandelen waarvan hij verwacht dat er in de toekomst meer vraag naar zal zijn. Daarom houd ik als belegger ook zo van grote indexaanpassingen. Dan weet je dat er grote vraag naar een aandeel ontstaat, omdat al die indexfondsen het aandeel moeten kopen. En hoe populairder deze indexfondsen worden, hoe groter de vraag, hoe sterker dit effect. Daarom ben ik een groot voorstander van indexfondsen.

Het lijkt een beetje op de weersvoorspeller die 100% zeker weet dat het een lange winter gaat worden, en alvast een opslagloods met strooizout koopt. Een mooi voorbeeld was de opname van het onroerend goedfonds Unibail Rodamco in de Europese STOXX 50 index. Veel slimme rekenaars zagen dit aankomen en hebben dus al bij voorbaat gekocht. En afgelopen vrijdag kwam het in de index en moesten als die indexfondsen het tegen de hoogste prijs kopen. Als daar maar geen Kamervragen over komen.

Voorlopig is er maar één beursgenoteerd bedrijf in Nederland dat hiervan profiteert en dat is AKZO Nobel. Voordat u naar de telefoon rent om aandelen te kopen. Beseft u dan dat het strooizout door alle overnames in de afgelopen jaren nog maar een beperkt deel van de totale omzet uitmaakt. Bovendien is een dergelijke eenmalige meevaller leuk, maar voor de lange termijnwaarde van het bedrijf maakt het niets uit. AKZO meldde op 8 januari al dat ze hun laatste 15 kiloton extra voorraad aan Rijkswaterstaat te hebben verkocht. Dat levert een extra omzet van 2 miljoen euro op. Op een omzet van 15 miljard is dat het zout in de pap niet waard.